บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ เมฆกะพริบตาปริบ ๆ มองชายสูงวัยข้างตัวสลับกับธีร์อย่างงุนงง
"อ้าว...ลุงเกริกเป็นพ่อคุณธีร์นี่เอง"
ธีร์ถอนหายใจแรง ๆ เหมือนอยากจะจับเมฆมาเขย่าตัวให้รู้จักสังเกตอะไรสักอย่างบ้าง ส่วนเกริกกลับหัวเราะในลำคออย่างพอใจ
"ใช่ ฉันเป็นพ่อของธีร์" เกริกพูดขึ้นเสียงเรียบ
เมฆพยักหน้าเบา ๆ "อ้อ...เข้าใจแล้ว"
ธีร์ยังคงจ้องเมฆอยู่ เขาคาดหวังว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอะไรสักอย่างหลังจากรู้ตัวว่าคุยกับนายท่านของบ้านแบบสบาย ๆ แต่เมฆกลับทำเพียงแค่พยักหน้าแล้วพูดต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"แล้วคุณลุงเกริกชอบสวนฝั่งนี้ไหมครับ?"
ธีร์ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ส่วนเกริกกลับหัวเราะออกมาเต็มเสียง
"ก็ถือว่าใช้ได้"
"ดีเลยครับ พี่ ๆ คนสวนต้องดีใจแน่ ผมจะไปบอกเขาว่าคุณลุงโอเคกับการจัดวาง" เมฆยิ้มบาง ๆ ดูไม่มีท่าทีเดือดร้อนอะไรเลยสักนิด
ธีร์เอามือกุมขมับ คิดว่าถ้าเขายังอยู่ตรงนี้ต่อไปอีกสักพัก เขาอาจจะเป็นไมเกรนตายก่อน
"แล้วเธอไม่สงสัยอะไรเลยเหรอ?" ธีร์ถามเสียงต่ำ
"สงสัยอะไรเหรอครับ?" เมฆถามกลับอย่างจริงจัง
"เธอเพิ่งเดินคุยกับพ่อของฉันเหมือนเขาเป็นคนสวนอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง"
"อ้อ ก็คุณลุงแต่งตัวเหมือนคนสวนจริง ๆ นี่ครับ" เมฆพูดไปตามตรง "อีกอย่าง ผมไม่รู้ว่าเขาหน้าตาเป็นยังไงมาก่อนนี่นา"
ธีร์พ่นลมหายใจแรง ๆ อย่างอ่อนใจ ขณะที่เกริกมองเมฆอย่างพิจารณา
"แล้วเธอจะไปไหนต่อ?" เกริกถามขึ้น
"ก็จะพาก้อนนุ่นไปกินข้าวครับ" เมฆตอบเรียบ ๆ มือยังคงลูบท้องตัวเองเบา ๆ ตามนิสัย
เกริกพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะปรายตามองธีร์ที่ยังคงมีสีหน้าเหมือนปวดหัวอยู่
"ดูแลกันให้ดีล่ะ"
ธีร์ไม่ตอบอะไร ส่วนเมฆก็แค่พยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นมาอีก
"แล้วลุงเกริกจะกลับเรือนใหญ่เลยไหมครับ?"
"ทำไม?"
"ผมจะพากลับไงครับ เผื่อลุงจะหลงทาง"
ธีร์หมดคำจะพูดแล้วจริง ๆ
เมื่อถึงตอนเย็นที่เมฆมักเข้านอนเร็วกว่าใครๆ คนต่างๆก็มาแสดงความคิดเห็นคุยกันว่ามฆสมควรอยู่ที่นี้ในมื้อเย็นหรือไม่ ธีร์ก็ใจแข็งจะให้เมฆอยู่ที่นี่แม้ว่าแม่จะไม่ค่อยพอใจก็ตาม แต่หลายๆคนได้รู้เจอกับเมฆต่างเห็นชอบ